Σχόλιο του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου Νασίμ Αλάτρας για την εκεχειρία, όπως δημοσιεύθηκε σε ανάρτηση του:
Αρχίζουν να συμπληρώνονται τα κομμάτια του παζλ. Είναι πια ξεκάθαρο και φαίνεται πως το Ιράν κατάφερε να προσθέσει περισσότερα κομμάτια σε αυτό το παζλ της Νέας Μέσης Ανατολής.
Η εικόνα άρχισε να διαφαίνεται πλήρως με την επίσημη δήλωση του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών, Αμπάς Αρακτσί, με ημερομηνία 7 Απριλίου 2026.
Αυτό το έγγραφο αποτελεί την επίσημη διπλωματική επιβεβαίωση, την οποία ακολούθησε η ανακοίνωση του Τραμπ για το “γενικό πλαίσιο” της συμφωνίας “κατάπαυσης του πυρός”.
Έχουμε, δηλαδή, να κάνουμε με δύο ημερομηνίες. Πρώτα θα ξεκινήσουμε από τη νεότερη, δηλαδή από τη “Δήλωση του Τραμπ” που έγινε στις 8 Απριλίου 2026.
Εκεί ο Τραμπ ανακοινώνει την εκεχειρία και τη συμφωνία. Αυτή η ανακοίνωση έρχεται ως η “απάντηση” ή η οριστικοποίηση της πρόθεσης για διαπραγματεύσεις στην ιρανική πρόταση που στάλθηκε στις 7/4/2026 και φαίνεται στο κείμενο του Ιρανού Υπουργού των Εξωτερικών. Αν προσέξετε καλά την εικόνα του εγγράφου που ανέβασε ο Αμπάς Αρακτσί, γράφει στην κορυφή “TEHRAN – 7 APRIL 2026”.
Αυτό σημαίνει ότι το Ιράν είχε ήδη συντάξει και κοινοποιήσει τη θέση του μία ημέρα πριν από την επίσημη ανακοίνωση του Τραμπ, προκαταλαμβάνοντας ουσιαστικά τις εξελίξεις ή δείχνοντας ότι οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις είχαν ήδη καρποφορήσει.
Στη δήλωση αυτή του Ιράν, πρώτα τονίζεται ο ρόλος της πακιστανικής διαμεσολάβησης —αξίζει να αναφέρουμε ότι το Ιράν αρνήθηκε τη μεσολάβηση της Τουρκίας, γιατί η Τουρκία μετείχε στρατιωτικά, επιχειρησιακά και οικονομικά στον πόλεμο κατά του λαού του Ιράν.
Παρά τα δύο μηνύματα-πυραύλους που έστειλε το Ιράν κατά του αμερικανικού ραντάρ, η Τουρκία δεν σταμάτησε τη λειτουργία του και συνέχισε να στέλνει στο σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη τις θέσεις και τον χρόνο εκτόξευσης των ιρανικών πυραύλων, ενώ συνέχισε να τροφοδοτεί τη σιωνιστική πολεμική μηχανή με καύσιμα του Αζερμπαϊτζάν.
Η δήλωση, λοιπόν, του Ιρανού Υπουργού Εξωτερικών εκφράζει ιδιαίτερες ευχαριστίες προς το Πακιστάν —τη μόνη ισλαμική χώρα με πυρηνικές βόμβες, που προειδοποίησε το σιωνιστικό καθεστώς πως οποιαδήποτε πυρηνική βόμβα ρίξει σε ισλαμική χώρα θα έχει άμεση απάντηση από το Πακιστάν— (στον Πρωθυπουργό Σαρίφ και τον Στρατάρχη Μουνίρ).
Αυτό επιβεβαιώνει ότι το Ισλαμαμπάντ έχει καταστεί το νέο κέντρο διπλωματικού βάρους, γεγονός που εξηγεί γιατί επιλέχθηκε ως ο τόπος για τις διαπραγματεύσεις της ερχόμενης Παρασκευής.
Εδώ μπαίνουμε στην ουσία των εξελίξεων, που θα αποτελέσει τη βάση των διαπραγματεύσεων στις 11/4/2026.
Και αυτό φαίνεται από το κείμενο του Αρακτσί. Εκεί όλα φαίνονται ξεκάθαρα και αποτελούν απόδειξη ότι το Ιράν επιβάλλει τους όρους του των 10 σημείων. Πρώτα αναφέρεται σε μια «αμερικανική πρόταση 15 σημείων», αλλά τονίζει ότι η αποδοχή της έναρξης των διαπραγματεύσεων έγινε επειδή ο Αμερικανός Πρόεδρος (POTUS) αποδέχθηκε το πλαίσιο των “10 σημείων” του Ιράν ως βάση για τη συζήτηση.
Στρατιωτικά, το Ιράν πέτυχε μια νέα στρατιωτική εξίσωση και αυτό φαίνεται από τη δήλωση όπου θέτει έναν ξεκάθαρο όρο: “Εάν σταματήσουν οι επιθέσεις κατά του Ιράν, οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις μας θα σταματήσουν τις αμυντικές τους επιχειρήσεις.” Αυτή η διατύπωση τοποθετεί το Ιράν στη θέση του “αμυνόμενου”, που όμως έχει το πάνω χέρι για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Σχετικά με τα Στενά του Ορμούζ, ο Αρακτσί ανακοίνωσε ότι το Στενό θα παραμείνει ανοιχτό για “ασφαλή διέλευση” για μια περίοδο δύο εβδομάδων. Η “διέλευση”, όμως, αυτή θα είναι δυνατή μόνο μέσω “συντονισμού με τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ιράν”. Αυτό σημαίνει ότι το Ιράν άρχισε ήδη να ασκεί τη “νέα” του κυριαρχία στο Στενό ως δοκιμασία της συμφωνίας.
Δηλαδή, η διεθνής ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ εξαρτάται πλέον από την έγκριση της Τεχεράνης.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική στιγμή (σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα).
Το Ιράν επιβάλλει δημόσια τους όρους του και δίκαια αυτοπαρουσιάζεται ως ο “νικητής”. Οι ΗΠΑ (υπό τον Τραμπ) αναζητούν μια γρήγορη διέξοδο για να τερματίσουν έναν περιφερειακό πόλεμο με κάθε κόστος.
Το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη αισθάνεται απομονωμένο και θεωρεί αυτή τη συμφωνία ως αμερικανική “εγκατάλειψη” των ιστορικών κόκκινων γραμμών.
Την ίδια στιγμή, ο Ναζινιάχου δίνει γραμμή στους “δημοσιογράφους” στα κανάλια που ελέγχει να λαλούν ότι ο Πρόεδρος συνθηκολόγησε.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Ναζινιάχου αυτοπαρουσιάζεται στο ναζιστικό, ακροδεξιό κοινό του ως “ο σκληρός” και ο “ανυποχώρητος” της Μέσης Ανατολής.
