“Έφυγε” από τη ζωή στις 7 Ιανουαρίου 2026, μετά από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη, το στέλεχος της Νέας Αριστεράς Αμαρουσίου Θανάσης Γρέβιας. Ο αποχαιρετισμός του θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026, στις 2.00′ μ.μ. στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
Αναλυτικά, η συλλυπητήρια ανακοίνωση που εξέδωσε η Νομαρχιακή Επιτροπή Βόρειας Αθήνας της Νέας Αριστεράς έχει ως εξής:
Η Ν.Ε. Νέας Αριστεράς Βόρειας Αθήνας αποχαιρετά τον σ. Θανάση Γρέβια, αγωνιστή δύσκολων καιρών, άνθρωπο της μνήμης και της αξιοπρέπειας.
Στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ Θεσσαλονίκης, έζησε από κοντά τις πιο σκοτεινές στιγμές της μετεμφυλιακής Ελλάδας και στάθηκε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Δεν σώπασε ποτέ. Μετέτρεψε την εμπειρία σε μαρτυρία για να μη σβήσει η αλήθεια και να μη ξεχαστεί ο φόβος που γεννούσε η βία.
Ο Θανάσης Γρέβιας (γενν. Άρτα, 2/3/1940) υπήρξε αγωνιστής της Αριστεράς από τα μαθητικά του χρόνια, βιώνοντας διώξεις λόγω της πολιτικής δράσης της οικογένειάς του και της δικής του συμμετοχής στην ΕΔΑ και τη Ν.ΕΔΑ. Ως φοιτητής Νομικής στη Θεσσαλονίκη πρωταγωνίστησε στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα, συμμετέχοντας στους αγώνες του «114», του «15% για την Παιδεία» και στο Κίνημα Ειρήνης. Υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και ενεργό μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη.
Με το πραξικόπημα του 1967 συνελήφθη, φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη Γυάρο. Καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε βαριά ποινή κάθειρξης για πολιτικούς λόγους, φυλακίστηκε μαζί με τον πατέρα του και αποφυλακίστηκε το 1973, για να συλληφθεί ξανά μετά το Πολυτεχνείο και να εξοριστεί εκ νέου.
Μετά τη Μεταπολίτευση εργάστηκε ως δικηγόρος και παρέμεινε ενεργός στην Αριστερά (ΚΚΕ εσ., Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.), καθώς και στον ΣΦΕΑ 1967-1974 από την ίδρυσή του.
Η τελετή αποχαιρετισμού του Θανάση Γρέβια θα γίνει την ερχόμενη Τρίτη 13 Ιανουαρίου, στις 2 μ.μ., στη Ριτσώνα, όπου και θα αποτεφρωθεί η σορός του.
Επιθυμία της οικογένειάς του είναι, αντί στεφάνων, να κατατεθούν χρήματα για την ενίσχυση του ΣΦΕΑ 1967-1974. (ΙΒΑΝ: GR8901720510005051072343737, ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ).
Τον αποχαιρετούμε με σεβασμό.
Βιογραφικό :
Γεννήθηκε στην Άρτα στις 2/3/1940. Ο ΕΑΜίτης πατέρας του και ΕΠΟΝίτης αδελφός του λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του 1958, ως μέλη πλέον της ΕΔΑ και της νεοσύστατης Ν.ΕΔΑ, κυνηγήθηκαν άγρια από την τοπική Διοίκηση Χωροφυλακής, ενώ ο ίδιος τιμωρήθηκε και με εικοσαήμερη αποβολή από το Γυμνάσιο για ‘διασπορά προκηρύξεων της ΕΔΑ’.
Στη Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1959 και μετά την εισαγωγή του στο τμήμα Νομικής τής Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών, εντάχθηκε στη Σπουδάζουσα της Ν. ΕΔΑ, που έως το τέλος τού 1960 είχε αναδείξει μέλη της σε όλα τα Δ.Σ. των συλλόγων του ΑΠΘ.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του Στέφανου Βελδεμίρη στις 26 Οκτωβρίου του 1961 από τον Χωροφύλακα Σ. Φιλίππου, οι εκλογές βίας και νοθείας που ακολούθησαν τον Νοέμβριο, το κίνημα του ‘114’ και του ‘15% για την Παιδεία’, το Κίνημα της Ειρήνης τον βρήκαν στην πρώτη γραμμή των αγώνων ενάντια στην αστυνομοκρατία και το μακρύ της χέρι, τους τραμπούκους της ΕΚΟΦ και της ΕΡΕ.Ν.
Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας τού Γρηγόρη Λαμπράκη και του βαρύτατου τραυματισμού τού Γιώργη Τσαρουχά, στις 22 Μαΐου 1963 στη Θεσσαλονίκη, με μια ομάδα μελών της Ν. ΕΔΑ, έκαναν χρέη νοσοκόμου, περιφρούρησαν και παραστάθηκαν στον ‘Σπάρτακο της Ειρήνης’ στις τελευταίες του στιγμές στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, παρά την απαίτηση της ένοχης τοπικής ηγεσίας της Χωροφυλακής να τον εγκαταλείψουν στα νύχια τους, ‘διότι υπάρχει κίνδυνος οι κομμουνισταί να δώσουν εντολή να θανατώσουν τον Λαμπράκη, διά να αποδώσουν τον θάνατον του εις τούς εθνικόφρονας πολίτας’ – σύμφωνα με την κατατεθειμένη στην ΕΜΙΑΝ μαρτυρία του Θανάση Γρέβια.
Με την ίδρυση της “Δ.Κ.Ν. Γρηγόρης Λαμπράκης” του ανατέθηκε η συγκρότηση οργανώσεων και το άνοιγμα Λεσχών Πολιτισμού. Μετά τη δημιουργία της «Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη» εκλέχθηκε μέλος τού Συμβουλίου Πόλης.
Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών τον βρήκε στην ΄Αρτα με προσωρινό απολυτήριο, ύστερα από 14μηνη στρατιωτική θητεία για λόγους υγείας.
Το μεσημέρι 21/4/1967, τον συνέλαβαν μαζί με όλα σχεδόν τα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΕΔΑ και μερικά μέλη της Οργάνωσης Πόλης της Δ.Ν.Λ.
Τους μετέφεραν στις φυλακές της Πρέβεζας, όπου και συγκέντρωσαν όλους τους συλληφθέντες και από τους τέσσερεις νομούς της Ηπείρου. Μετά από είκοσι μέρες τους μετήγαγαν στη Γυάρο.
Τον Απρίλιο του 1968 παραπέμφθηκε στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών για παράβαση του ΑΝ 509/1947 για ‘κομμουνιστική προπαγάνδα’, και του άρθ.79 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα για ‘προσβολή του Βασιλέως’, γιατί, ως στρατιώτης, αρνήθηκε να τραγουδήσει αντικομμουνιστικά τραγούδια.
Καταδικάστηκε σε κάθειρξη εννέα ετών κατά συγχώνευση. Από τον Ιούνιο του 1968 έως τον Ιούνιο του 1969, του ‘έλαχε να…συγκατοικήσει’, όπως έγραψε χαρακτηριστικά, στις φυλακές ΑΒΕΡΩΦ και Αίγινας, με τον γέροντα πατέρα του, που συνελήφθη και καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο Ιωαννίνων σε φυλάκιση 18 μηνών για ‘προσβολή του Βασιλέως’.
Το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο μείωσε την ποινή του σε εξήμισυ χρόνια. Αποφυλακίστηκε στις 17/1/1973, για να συλληφθεί και πάλι μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 20/11/1973, να εγκλειστεί και να υποστεί βασανιστήρια στη Στρατιωτική Φυλακή Αθηνών.
Στις 29/12/1973 εξορίστηκε και πάλι στη Γυάρο μαζί με 44 άλλους αντιδικτατορικούς αγωνιστές.
Μετά τη δικτατορία εργάστηκε ως δικηγόρος. Υπήρξε μέλος του ΚΚΕ εσ. – υποψήφιος βουλευτής του στην Άρτα το 1981 και το 1985 – του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ και του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Ήταν ενεργό μέλος του ΣΦΕΑ 1967-1974 από την ίδρυσή του τον Γενάρη του 1975.
