Το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν στιγμιαίο, είναι διαρκές και ανελέητο, αναφέρει σε άρθρο της η Χριστίνα Σουλτανίδου, μέλος του Π.Σ. της Λαϊκής Ενότητας – Ανυπότακτη Αριστερά και πρώην βουλευτής. “Θύματα αυτού του εγκλήματος, εκτός από τους νεκρούς της βραδιάς του δυστυχήματος, είναι και όλοι οι χαροκαμένοι συγγενείς τους, που βιώνουν καθημερινά ανοίκειες επιθέσεις, ανάρμοστες συμπεριφορές ακόμη και από δικαστικούς, εκτός από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων, και αντιμετωπίζουν συνεχή εμπόδια στην ομαλή διεξαγωγή ακόμη και των παράπλευρων αλλά ουσιαστικών δικών…”, τονίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο.
Αναλυτικά, το άρθρο της Χριστίνας Σουλτανίδου:
Νομίζω πως το έγκλημα των Τεμπών θα μείνει στην ιστορία, όχι μόνον για την αναίτια απώλεια 57 ζωών, όχι μόνο για την ανηλεή προσπάθεια της κυβέρνησης της Ν.Δ. να μπαζώσει όλα τα πειστήρια, όχι μόνον για τις προκλητικές ενέργειές της προκειμένου να αφήσει αλώβητους τους υπεύθυνους Υπουργούς της, όχι μόνον για τις τραγικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων που εγκατέλειψαν τον δημόσιο σιδηρόδρομο, αλλά γιατί μετατράπηκε σε ένα έγκλημα ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, με θύματα, εκτός από τους νεκρούς της βραδιάς του δυστυχήματος, και όλους τους χαροκαμένους συγγενείς τους, που βιώνουν καθημερινά ανοίκειες επιθέσεις, ανάρμοστες συμπεριφορές ακόμη και από δικαστικούς, εκτός από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων, και αντιμετωπίζουν συνεχή εμπόδια στην ομαλή διεξαγωγή ακόμη και των παράπλευρων αλλά ουσιαστικών δικών, με αποκορύφωμα το χθεσινό ανήκουστο στοίβαγμά τους σε μια αίθουσα απόλυτα ακατάλληλη για να διεξαχθεί μια δίκη αυτού του μεγέθους.
Η κυβέρνηση δεν αμύνεται μόνον, κυρίως προκαλεί. Προκαλεί κάθε συγγενή και κάθε πολίτη που του συμπαρίσταται, με μια άγρια επίδειξη ισχύος και επιβολής δύναμης, με στόχο την ψυχική και σωματική τους κόπωση, καθώς και του κινήματος που διαμορφώθηκε, την υποτονικότερη συμμετοχή και δράση τους, προκειμένου να οδηγήσει το αποτέλεσμα της δίκης σε όσο το δυνατόν πιο βολικά για την ίδια πλαίσια.
Και όχι μόνον. Μια “νίκη” της κυβέρνησης απέναντι σε όλους τους συγγενείς και στο μεγάλο κίνημα συμπαράστασης, κτίζει γερά θεμέλια για την καλλιέργεια απογοήτευσης και αποσυσπείρωσης στα πλατιά λαϊκά στρώματα, αφού οι αγώνες τους, για μια ακόμη φορά, δεν θα έχουν θετικό αποτέλεσμα.
Η αγριότητά της είναι απαράμιλλη. Ο Γιώργος Φλωρίδης τείνει να ξεπεράσει και τον Άδωνι σε υπόγειες μεθοδεύσεις, ανάλγητες και ειρωνικές τοποθετήσεις. Οι δικαστικοί λειτουργοί αποδεικνύονται μικρότεροι των απαιτήσεων που απαιτεί μια ανεξάρτητη και δίκαιη δικαιοσύνη.
Ευτυχώς, υπάρχει ακόμη η κοινωνική αλληλεγγύη, η ενεργή συμπαράσταση και διεκδίκηση απονομής δικαιοσύνης και τιμωρίας των υπευθύνων από χιλιάδες συμπολίτες μας, στην πλειοψηφία τους μάλιστα νέους, που δίνει δύναμη στους χαροκαμένους συγγενείς να συνεχίζουν.
Είναι αυτή η κοινωνική αλληλεγγύη, που βάζει κάθε φορά το λιθαράκι της και υψώνει τείχος απώθησης της κυβερνητικής επίθεσης. Και θα το κάνει, μέχρι τη νίκη!
