Κείμενο της κ. Δ. Γαλανού για μια φράση που ακούστηκε στο πρόσφατο ΔΣ του Δήμου Αγίας Παρασκευής.
Για την πλήρη εικόνα του συμβάντος παραθέτουμε το σημείο ώστε να κρίνει ο αναγνώστης το τι και πως ειπώθηκε:
«Δεν πλάτυνε ο Καιάδας. Στένεψε η ευθύνη»
Υπάρχουν φράσεις που δεν είναι απλώς άστοχες, αλλά αποκαλυπτικές του ήθους του ομιλητή. Και η χθεσινή αναφορά στο δημοτικό συμβούλιο ότι «ο Καιάδας είναι πλατύς πλέον» δεν ήταν απλώς μια κακή επιλογή λέξεων. Ήταν μια στιγμή που αποκάλυψε μια βαθιά προβληματική αντίληψη για το τι σημαίνει παιδεία, ευθύνη και πολιτική.
Γονείς παιδιών με αναπηρία στάθηκαν μπροστά στη δημοτική αρχή και ζήτησαν κάτι αυτονόητο: ένα ειδικό σχολείο. Όχι χάρη. Όχι προνόμιο. Δικαίωμα.
Και βρέθηκαν απέναντι σε έναν αντιδήμαρχο Παιδείας που επέλεξε να τους εξηγήσει γιατί δεν είναι δική του ευθύνη.
Ας σταθούμε εδώ.
Δεν μπορεί ένας αντιδήμαρχος Παιδείας να μιλά σαν παρατηρητής. Δεν μπορεί να μιλά σαν σχολιαστής αρμοδιοτήτων. Και δεν μπορεί — ιδίως όταν έχει υπάρξει δάσκαλος και διευθυντής σχολείων — να χρησιμοποιεί μεταφορές που παραπέμπουν στον ιστορικό συμβολισμό της απόρριψης και του αποκλεισμού.
Γιατί τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι βαθιά αξιακό.: « ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ »
Τι σημαίνει να είσαι αντιδήμαρχος Παιδείας; Να διαβάζεις τον νόμο και να μεταφέρεις ευθύνες προς τα πάνω; Ή να υπερασπίζεσαι τα παιδιά που δεν έχουν φωνή;
Αν η απάντηση είναι η πρώτη, τότε ο ρόλος έχει ήδη αδειάσει από περιεχόμενο.
Ναι, η ίδρυση ειδικού σχολείου μπορεί να ανήκει στην κεντρική διοίκηση. Αλλά η διεκδίκηση ανήκει σε όσους εκλέγονται για να εκπροσωπούν την κοινωνία. Η πίεση ανήκει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η ευθύνη να μη νιώθουν οι γονείς εγκαταλελειμμένοι ανήκει στον αντιδήμαρχο Παιδείας.
Και εδώ γεννιέται η μεγάλη αντίφαση: πώς ένας άνθρωπος που πέρασε χρόνια μέσα στις σχολικές αίθουσες καταλήγει να μιλά σαν να μην έχει κανένα εργαλείο, καμία δύναμη, καμία υποχρέωση;
Μήπως τελικά ο Καιάδας δεν «πλάτυνε» από μόνος του;
Μήπως πλαταίνει κάθε φορά που η πολιτική περιορίζεται στη μετάθεση ευθυνών;
Μήπως πλαταίνει όταν όσοι γνωρίζουν καλύτερα την εκπαίδευση επιλέγουν τη γλώσσα της αδυναμίας αντί για τη γλώσσα της διεκδίκησης;
Γιατί η κοινωνία δεν αναμένει θαύματα από έναν αντιδήμαρχο Παιδείας. Ζητά κάτι πολύ πιο απλό: να μην στέκεται απέναντι από τα παιδιά που τον χρειάζονται περισσότερο.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν η φράση ήταν άστοχη. Το ερώτημα είναι αν ο αντιδήμαρχος Παιδείας πιστεύει πραγματικά ότι ο ρόλος του είναι να εξηγεί γιατί κάτι δεν γίνεται — ή να αγωνίζεται μέχρι να γίνει. Γιατί από αυτή την απάντηση θα κριθεί όχι μόνο η συγκεκριμένη δήλωση, αλλά και η ουσία της παρουσίας του στη θέση που κατέχει.
Γαλανού Δήμητρα
Γονέας και Εκπαιδευτικός
