Πως επιχειρείται η εξόντωση ενός πολιτικού προσώπου, εν προκειμένω του Κύπριου ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου όταν οι απόψεις που εκφράζει δεν αρέσουν στο φιλοπόλεμο κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τον Κύπριο ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου δεν αφορά απλώς ένα πρόσωπο, αλλά αφορά τη δημοκρατία και το δικαίωμα του κάθε πολίτη να έχει άποψη και να την εκφράζει. Αντανακλά ένα βαθύτερο πρόβλημα που διατρέχει σήμερα την Ευρωπαϊκή Ένωση: τη σταδιακή συρρίκνωση του δικαιώματος στη διαφωνία, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας– και όχι μόνο
Ο Φειδίας Παναγιώτου, ο οποίος εκλέχτηκε με μια “απολιτικ” ατζέντα δημιουργεί πονοκεφάλους στα επιτελεία της Ε.Ε. που απαιτούν πλήρη ευθυγράμμιση με τις ανάγκες προπαγάνδας του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου στην Ουκρανία
Η ΕΕ, από το 2022 και μετά, έχει διαμορφώσει μιασχεδόν υποχρεωτική συναίνεση γύρω από τη συγκεκριμένη σύγκρουση. Η πολιτική, στρατιωτική και επικοινωνιακή στήριξη προς την Ουκρανία παρουσιάζεται όχι απλώς ως στρατηγική επιλογή, αλλά ως ηθική υποχρέωση, η οποία επιβάλλεται παντιοτρόπως.
Ο Φειδίας Παναγιώτου βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, ακριβώς επειδή επέλεξε να θέσει ερωτήματα εκεί όπου οι περισσότεροι σιωπούν ή “παπαγαλίζουν” την επίσημη γραμμή.
Η εκλογή του ως ανεξάρτητου ευρωβουλευτή, προερχόμενου από τον χώρο των social media, δεν ενόχλησε, αφού οι διάφοροι infuencers κατά κανόνα είναι συστημικοί.
Ωστόσο, η πραγματική σύγκρουση ξεκίνησε όταν οι παρεμβάσεις του άγγιξαν τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας (ή Ρωσίας – ΝΑΤΟ).
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η πολιτική του παρουσία άρχισε να αντιμετωπίζεται όχι ως διαφορετική άποψη, αλλά ως πρόβλημα που πρέπει να «διορθωθεί» ή να απομονωθεί.
Το βίντεο που έγινε σημείο καμπής
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στοχοποίησης αποτελεί το βίντεο στο οποίο ο Φειδίας Παναγιώτου συζητά το ζήτημα των παιδιών από την Ουκρανία που φέρονται να έχουν μεταφερθεί στη Ρωσία.
Στο επίμαχο απόσπασμα, θέτει το ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν να λέμε με τόση βεβαιότητα ότι ο Πούτιν απαγάγει παιδάκια;», παραπέμποντας ΣΤΟ ποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων της Κωνσταντινούπολης μετυαξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, όπου αποδείχθηκε ότι η συζήτηση δεν αφορά “100.000 παιδιά, ούτε 20.000 παιδιά αλλά 339 παιδιά”
Το κρίσιμο στοιχείο εδώ δεν είναι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τη διατύπωση. Το κρίσιμο είναι ότι ο Παναγιώτου δεν αρνείται apriori εγκλήματα πολέμου, ούτε αθωώνει τη ρωσική πλευρά.
Αντίθετα, αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα παρουσιάζεται στον δημόσιο λόγο ως αδιαμφισβήτητο και μονοσήμαντο, με σαφή στοιχεία προπαγάνδας, χωρίς να “επιτρέπεται” καμία διαφωνία επί του θέματος
Αυτή ακριβώς η αμφισβήτηση ήταν αρκετή για να ενεργοποιηθεί ένας μηχανισμός πολιτικής απαξίωσης. Το βίντεο απομονώθηκε, παρουσιάστηκε εκτός πλαισίου και χρησιμοποιήθηκε ως απόδειξη ότι ο ευρωβουλευτής «αναπαράγει ρωσικά αφηγήματα».
Αυτό που εξόργισε περαιτέρω ήταν η αρνητική του ψήφος σε ψήφισμα για την επιστροφή των “20.000 παιδιών που έχουν απαγάγει οι Ρώσοι” για τα οποία όταν ζητήθηκε κατάλογος ήταν 339 (!) Από αυτά τα 50 είναι ενήλικες. Από τα υπόλοιπα τα περισσότερα έχουν πάει στη Δύση, όπως διατυπώνει στο βίντεο ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός
Από την πολιτική διαφωνία στην ηθική – ή και πρακτική – καταδίκη
Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει μια επικίνδυνη μετατόπιση στον ευρωπαϊκό πολιτικό λόγο: η διαφωνία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως στοιχείο δημοκρατικής λειτουργίας, αλλά ως ηθική παρέκκλιση. Όποιος δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κυρίαρχη αφήγηση, στιγματίζεται ως «φιλορωσικός», «επικίνδυνος» ή «ανεύθυνος». Έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση διώκεται, με όλα τα δυνατά μέσα. Σε αυτγά, τα “δυνατά μέσα” εντάσσεται και η όποια δίωξη – έρευνα και οι επιθέσεις για λέξεις κ.α.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και τα διεθνή δημοσιεύματα που επιχειρούν να αποδομήσουν συνολικά τον Φειδία Παναγιώτου, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από τις θέσεις του στο ύφος, την προέλευσή του ή άσχετες δηλώσεις του. Πρόκειται για μια γνωστή τακτική: όταν δεν μπορείς –ή δεν θέλεις– να απαντήσεις επί της ουσίας, αμφισβητείς τη νομιμοποίηση του συνομιλητή.
Η στάση αυτή εξυπηρετεί ένα σαφές πολιτικό στόχο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδιαίτερα οι συντηρητικές και κεντροδεξιές δυνάμεις που κυριαρχούν θεσμικά, έχουν επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο σε μια συγκεκριμένη στρατηγική για τον πόλεμο. Οποιαδήποτε ρωγμή σε αυτή τη συναίνεση θεωρείται απειλή για τη συνοχή του αφηγήματος και, κατ’ επέκταση, για την ίδια τη θεσμική τους αξιοπιστία.
